Pas më shumë se 40 vitesh në urgjencë dhe reanimacion, pranë pensionit mora një punë në repartin e shëndetit mendor, duke menduar se do ishte më i qetë. Në vend të kësaj, ishte një betejë tjetër — kujdes intensiv për mendjen. Pacientët shpesh ishin të dhunshëm, të paparashikueshëm, shpesh të dënuar për krime të rënda.
Një natë, një pacient i burgosur, Jerome, shpërtheu duke hedhur karrige e tavolina. Siguria vonoi të mbërrinte. Teksa afrova shiringën, pashë grushtin e tij duke ardhur drejt fytyrës sime. U rrëzova përdhe, me nofull të mavijosur, syzet fluturuan. Më dërguan në urgjencë, ku m’u tha thjesht: “Je mirë.” Por nuk isha.
U ktheva në punë me frikë. Dhuna ishte bërë rutinë. Menaxhmenti refuzoi të vendoste siguri të përhershme — “nuk është në buxhet”. Netëve zgjohesha në 3 të mëngjesit duke parë sërish grushtin e Jerome-it. Terapia ndihmoi pak, por frika mbeti. Kuptova se një ditë dikush mund ta përfundonte me mua.
Prandaj u tërhoqa. Pas 47 vitesh si infermiere, u largova. Reparti mbeti po aq i rrezikshëm, ende pa siguri të dedikuar. Dhe frika? Ende më ndjek — si një knock i imagjinuar në derë, një kujtesë se dhuna nuk ishte kurrë thjesht “në buxhet”.
