Sprinti në pistën e Barcelonës, solli saktësisht atë që ky shteg di të prodhojë më mirë: presion të vazhdueshëm, duele të ngushta dhe asnjë hapësirë për gabim.
Që në start, Pedro Acosta u shkëput pastër nga pole position dhe vendosi menjëherë ritmin në xhiron e parë, duke marrë kontrollin e garës. Pas tij, grupi i parë ishte i ngjeshur dhe i ashpër,
me diferenca minimale dhe luftë për çdo pozicion.
Por, gara ndryshoi ritëm kur Alex Marquez filloi të rritë presionin. Pasi e ndoqi Acostan për disa xhiro, ai gjeti momentin perfekt për të sulmuar në mes të garës dhe kaloi në kryesim me një manovër të pastër dhe të vendosur. Nga ai moment, Marquez dukej i qetë dhe i ftohtë, duke menaxhuar distancën, ndërsa Acosta qëndronte shumë afër, por pa gjetur hapësirën për kundërsulm vendimtar.
Pika kyçe e Sprintit erdhi kur Jorge Martin u aksidentua, duke dalë jashtë garës dhe duke ndryshuar komplet dinamikën e pikëve dhe luftës në grupin e parë. Ky moment hapi garën për të tjerët, me Fabio Di Giannantonio që u fut në luftë për podium, ndërsa Raúl Fernández mbajti ritëm stabil brenda top 5.
Në xhirot e fundit, Acosta provoi gjithçka, frenime të vonshme, sulme në dalje të kthesave dhe presion konstant, por Marquez nuk lëshoi asnjë centimetër.
Në vijën e finishit, Marquez mori fitoren, Acosta u rendit i dyti pas një beteje të fortë, ndërsa Di Giannantonio kompletoi podiumin me një garë të mençur dhe të kontrolluar.
Një sprint ku nuk fitoi domosdoshmërisht më i shpejti, por ai që gaboi më pak dhe menaxhoi më mirë presionin.
