Tregtari venezuelian Grian Serrano i ka mbijetuar dy prej fatkeqësive më të këqija natyrore të vendit: rrëshqitjeve shkatërruese të dheut të vitit 1999 që shkatërruan shtetin bregdetar të La Guaira dhe, 26 vjet më vonë, dy tërmeteve të fuqishme që goditën të njëjtin rajon.
Me plagë rreth syrit të majtë dhe në pjesën më të madhe të trupit të tij, 46-vjeçari Serrano po shërohet nga përvoja e hidhur që duroi me djalin dhe nënën e tij të mërkurën, raporton Associated Press.
Të tre u varrosën nën rrënoja dhe çelik të shtrembëruar kur ndërtesa e tyre tetëkatëshe u shemb në qytetin e Caraballeda në La Guaira, shteti më i goditur nga tërmetet me magnitudë 7.2 dhe 7.5.
“Është një mrekulli nga Zoti”, tha Serrano ndërsa kujtoi se si, në errësirë të plotë, ai gërmoi nëpër rrënoja me duar të zhveshura përpara se të shpëtonte djalin e tij 8-vjeçar dhe nënën 69-vjeçare me ndihmën e dy kalimtarëve.
Sipas qeverisë, dy tërmetet kanë vrarë më shumë se 1,700 njerëz dhe kanë plagosur më shumë se 5,000 të tjerë. Qindra ndërtesa u shembën ose u dëmtuan, kryesisht në La Guaira. Dëme të konsiderueshme u raportuan gjithashtu në kryeqytet, Karakas, dhe në shtetet e Karabobos, Mirandës, Araguas dhe Yaracuy.
La Guaira — e njohur si Vargas deri në vitin 2019 — është shteti i dytë më i vogël i Venezuelës, por një nga më të rëndësishmit strategjikë. Rreth 30 kilometra (19 milje) në veri të Karakasit, është vendi ku ndodhet aeroporti kryesor ndërkombëtar i vendit dhe porti i dytë më i madh detar.
Rreth 440,000 banorët e saj janë kryesisht me të ardhura të ulëta dhe varen nga turizmi, tregtia dhe vendet e punës të lidhura me aeroportin dhe portin detar.
Duke folur nga shtëpia e vëllait të tij në Karakas, Serrano kujtoi tmerrin që ndjeu javën e kaluar, mendimet e të cilit u kthyen në mënyrë të pashmangshme në 15 dhjetor 1999, kur u zgjua nga britmat e punonjësit të shtëpisë së tyre, i cili kishte parë një lumë aty pranë të dilte nga shtrati pas ditësh shiu të rrëmbyeshëm.
Nga dritarja e tij, ai pa lumin e fryrë të rrëmbente pemë, gurë të mëdhenj dhe automjete me njerëz të bllokuar brenda, duke përplasur dritaret dhe duke u lutur për ndihmë.
I shtyrë nga instinkti, Serrano iku nga apartamenti i tij në katin e katërt me nënën, motrën dhe dadon, duke u ngjitur në çati. Prej andej, ata panë ujërat e përmbytjes të përmbytnin katet e poshtme të ndërtesës ndërsa pemët masive përplaseshin në kolonat e saj, nga frika se do të shembej si të tjerat aty pranë.
Frika e tyre u qetësua në agim, ndërsa shiu pushoi dhe ujërat e përmbytjes filluan të tërhiqeshin. Pasi pritën më kot për shpëtim, familja eci përmes baltës, shkëmbinjve, mbeturinave dhe pemëve të rrëzuara drejt shtëpisë së gjyshërve të tij në një lagje aty pranë.
Përmbytjet dhe rrëshqitjet e dheut të vitit 1999, të njohura si “Tragjedia e Vargas”, vranë 782 persona, 2,000 të tjerë u raportuan të zhdukur dhe rreth 250,000 banorë u prekën, sipas Ángel Rangel, i cili drejtoi operacionet e shpëtimit si drejtor i agjencisë së Mbrojtjes Civile të Venezuelës.
Ende i tronditur nga shkatërrimi i lënë nga tërmetet, Serrano beson se La Guaira – e kufizuar nga Deti i Karaibeve dhe vargmali Ávila – është nën një mallkim.
“Nuk është normale që gjëra të tilla të tmerrshme të ndodhin në të njëjtin vend”, tha ai.
Rangel, një specialist i fatkeqësive, e sheh ndryshe. Inxhinieri tha se ndërtesat që u shembën në La Guaira u ndërtuan në terren të formuar gjatë shekujve nga sedimentet e sjella nga malet përreth.
“Ky lloj terreni është veçanërisht i rrezikshëm për ndërtimin”, tha Rangel, duke shtuar se ndërtimi në zona të tilla kërkon “respektim të rreptë të standardeve inxhinierike rezistente ndaj sizmikës” të miratuara pas tërmetit të fuqishëm të vitit 1967 që goditi Karakasin.
Shumë nga ndërtesat që u shembën në La Guaira u ndërtuan në vitet 1970 dhe mbetet e paqartë nëse ato i përmbushën këto standarde, transmeton Klankosova.tv.
Pasi humbi shtëpinë dhe të gjitha sendet e tij, Serrano tha se nuk e di se çfarë do të ndodhë më pas. Por një gjë është e sigurt: Ai nuk do të jetojë më kurrë në La Guaira.
“Kjo është dy herë tani”, tha ai. “Ndonjëherë mendoj se nëse ka një herë të tretë, do ta fitojë betejën.”
